niedziela, 9 lipca 2017

46 Nie dość ważny

D
la Petera wyniki sumów przyszły zdecydowanie zbyt wcześnie. W przeciwieństwie do większości znajomych, niespecjalnie śpieszyło mu się do zobaczenia swojej porażki na papierze. Bo o tym, że poszło mu, delikatnie mówiąc, nie najlepiej, doskonale wiedział. Oczywiście wkrótce po zakończonych egzaminach Remus zaczął zastanawiać się nad odpowiedziami, jakich udzielił, a Peter mógł jedynie skląć się za to, że mógł zapomnieć o tak podstawowych rzeczach jak choćby wygląd wilkołaka. Kiedy więc w końcu do domu Pettigrewów zawitała szkolna sowa, Peter zamarł w miejscu i przez długą chwilę po prostu się w nią wpatrywał. W końcu jego matka podeszła do zwierzęcia i odwiązała mu list od nóżki – wciąż nie przepadała za ptakami, ale mieszkając tak wiele lat z czarodziejem, w końcu nauczyła się je jako tako tolerować.
Podczas gdy Miranda otwierała kopertę, Peter wciąż nie mógł się poruszyć. Przez pół lata zastanawiał się, jak odpowie na pytania przyjaciół o sumy, jak przyzna się do tego, że poszło mu znacznie gorzej niż im, jak spojrzy w oczy… Stał i bezradnie wpatrywał się, jak mama przebiegała wzrokiem dokumenty. Zmarszczyła czoło jak zawsze, kiedy coś czytała, przebiegała wzrokiem tekst, po czym uśmiechnęła się wyciągając dłonie, żeby uściskać syna. Peter zrobił kilka kroków w kierunku mamy spoglądając z ukosa na dokument i zobaczył jeden wybitny oraz dwa powyżej oczekiwań, po czym zaraz utonął w maminych ramionach.
– Mój kochany zdolny synek – powiedziała Miranda we włosy Petera, tuląc go do siebie. – Jestem z ciebie niesamowicie dumna.
Pettigrew wtulił się w ciepłą szyję matki, uśmiech rozjaśnił mu twarz, a ciężar wreszcie spadł z serca. Może nie były to najlepsze wyniki w szkole, może nie dorównywały stopniom przyjaciół, ale cieszyły mamę i znacznie przewyższały oczekiwania Petera.
Miranda powiadomiła go, że wieczorem upiecze specjalnie dla niego uwielbiany ostatnimi czasy tort cytrynowy. Zachęciła, żeby zaprosił kolegów po ich dzisiejszym wypadzie, a potem szczebiocząc pod nosem wyszła pochwalić się znajomym, jakiego zdolnego ma syna.
Peter w końcu mógł odetchnąć. Tego popołudnia miał spotkać się z przyjaciółmi w Błędnym Rycerzu, a potem planowali zobaczyć „te długie mugolskie zdjęcia”e długie mugolskie zdję" "ak James nazywał filmy. ym Rycerzu, a potem planowali odwiedzić plażę , jakiego zdolnego chłopaka  jak James nazywał filmy, po czym chcieli udać się na koncert Hobogoblinów razem z Remusem, który ostatnio ciągle im odmawiał jakichkolwiek wyjść. Miał nadzieję, że przed wyjściem uda mu się choć na chwilę spotkać z tatą, jednak Hurkley najwyraźniej znów musiał wyjść wcześniej niż planował. Ostatnimi czasy starszy Pettigrew rzadko bywał w domu, zwykle pozostawał pogrążony w obowiązkach zawodowych, mając coraz mniej czasu dla rodziny, stając się gościem we własnym domu. Tym razem Peter szczególnie odczuł nieobecność taty, bo obiecał mu, że zostanie z nim tego dnia rano i razem poczekają na sowę, która mogłaby pojawić się na horyzoncie. Ale dochodziła druga, a Hurkleya wciąż nie było. Peter westchnął, odwracając głowę od wybijającego godzinę zegara. Wahadło uderzyło kilkakrotnie, wydzwaniając długie wysokie tony, które rozeszły się szybko w pustym domu. Peter Pettigrew wstał, zabrał różdżkę i wyszedł, by wezwać Błędnego Rycerza.
Tym razem powitała go konduktorka o ciemnych włosach i uśmiechniętej twarzy. Peter pamiętał, że kiedy dwa lata temu jechał do Syriusza, w magicznym autobusie spotkał dorabiającego podczas wakacji Martina Scotta. Od tamtej pory Martin zdążył już ukończyć Hogwart, a nawet dostać się do rezerwowego składu jakiejś drużyny quidditcha. Peter nie przykładał wagi do tego, który to konkretnie zespół, ale James przez dobre dwa tygodnie piał z zachwytu nad sukcesem znajomego, powtarzając, że sam również kiedyś obierze podobną drogę.
Obecna konduktorka, Ashley Jones, na pierwszy rzut oka wydawała się zupełnym przeciwieństwem Martina. Była raczej niska, drobna o wiecznie roześmianej twarzy, a na wszystkie uwagi kierowcy o tym, by nieco uważała z magią ze względu na mugoli, odpowiadała śmiechem. Peter ledwie kojarzył Ashley z Hogwartu – kiedy byli na pierwszym roku, ona znajdowała się na ostatnim. Właściwie teraz, kiedy o tym myślał, miał wrażenie, że to wszystko miało miejsce całe wieku temu, zupełnie jakby sam wtedy był kimś innym. Może faktycznie coś w tym było? Peter potrząsnął głowę, by opędzić się od myśli i zapytał Ashley, na którym piętrze może szukać Jamesa.
– A, tego roztrzepańca? – zapytała Ashley, a kiedy się uśmiechnęła, Peter zobaczył, że w jej policzkach pojawiły się urocze dołeczki i poczuł, że się czerwieni. – Pamiętam go jeszcze z Hogwartu, wciąż ma gniazdo na głowie. Siedzi na trzecim piętrze razem z Blackiem.
– Syriusz tu jest? – Peter uniósł wysoko brwi. Zwykle o tej porze Syriusz wciąż przebywał na Grimmauld Place. Peter poczuł, jak dreszcz przebiega mu po plecach na wspomnienie domu przyjaciela i wizyty, jaką mu kiedyś złożyli razem z Jamesem.
– Tak, chyba tak ma na imię… – mruknęła Ashley, drapiąc się po policzku. – Ha, pamiętam ucztę, podczas której dołączył do Gryffindoru. Kiedy Tiara wykrzyknęła nazwę domu, zapadła grobowa cisza. Każdy spodziewał się Slytherinu, więc nie bardzo wiedzieliśmy, co powinniśmy zrobić. Aż w końcu Gideon Prewett wstał i zaczął klaskać. Zawsze wyrywali się do przodu, on i jego brat. Ich starsza siostra nigdy nie była tak narwana, chociaż w sumie po Hogwarcie chyba jej się odmieniło… zaraz po szkole wzięła ślub. Przepraszam, zagadałam się. – Poklepała Petera po ramieniu. – Chyba jestem już tak stara, że zbiera mi się na wspominki. No, w każdym razie są na trzecim piętrze.
Zadowolony z chwilowego słowotoku Ashley i tego, że nie zainteresowała się jego wstydliwie spuszczoną głową, Peter odszedł w kierunku schodów. Ashley Jones zawsze go peszyła jak wielu innych, czasami nawet zastanawiał się, czy ona naprawdę nie zdaje sobie z tego sprawy czy może raczej robi to specjalnie. Będąc na półpiętrze, jakby w odpowiedzi na swoje myśli, Peter usłyszał:
– Czerwienisz się jak dorodne jabłko, Pettigrew.
Gdy w końcu Peter doczłapał na trzecie piętro, poczuł, że robi mu się przejmująco duszno. Wokół niemal wszystkie miejsca były zajęte, jak zwykle w środku dnia w sezonie wakacyjnym. Okna pootwierano na oścież, tworząc lodowaty przeciąg, a kolejny ostry zakręt posłał Petera wprost na kolana siwiejącego czarodzieja. Podnosząc się i przepraszając raz po raz Peter miał wrażenie, że teraz jest raczej zielony jak ogórek. Zataczając się w końcu dotarł do siedzących na samym końcu przedziału przyjaciół.
– O, Peter, wreszcie jesteś! – wykrzyknął James, wstając. – Co zajęło ci tyle czasu?
– Czemu masz taką minę? – zainteresował się Syriusz, przypatrując się przyjacielowi.
Bo mam lęk wysokości, ale wy zawsze o tym zapominacie i wchodzicie na samą górę Błędnego Rycerza? Nigdy nie interesowało was nic poza byciem na szczycie.
– Niedobrze mi – mruknął Peter, siadając szybko i przymykając oczy.
Peter nie pamiętał drogi. Przez większość czasu czuł zawroty głowy, więc siedział skulony na swoim siedzeniu udając, że śpi. Zresztą trasa wiodąca do Londynu nie była tak długa i po chwili znaleźli się na miejscu. Dopiero wtedy Peter mógł odetchnąć i zebrać myśli.
Skoro Syriusz jest tutaj, to znaczy, że jego rodzice nie mają nic przeciwko? Jakoś nie chce mi się w to wierzyć…
– Syriuszu? – Peter zwrócił się do przyjaciela przed kasą, kiedy James kupował bilety. Wokół kręciło się sporo mugoli, ale James uparł się, że sam poradzi sobie z mugolskimi pieniędzmi jak na Gryfona przystało.
– Hm?
– Twoi rodzice nie mają nic przeciwko temu, że jesteś tu z nami?
– Moi rodzice? – powtórzył Syriusz, wkładając dłonie do kieszeni spodni. – Wiesz, Peter, już z nimi nie mieszkam, więc…
– Jak to z nimi nie mieszkasz?
– Nooo… uciekłem.
– Uciekłeś z domu?!
– Ciiicho, nie krzycz tak – upomniał go natychmiast Syriusz, zerkając na przypatrujących im się ludzi z niepokojem.
– Ale…
– Później ci wszystko opowiem, zgoda?
Peter pokiwał głową. W końcu podszedł do nich James w ręku dzierżąc trzy bilety niby jakiś laur zwycięstwa. Peter nie mógł powstrzymać cisnącego mu się na usta chichotu.
~*~
Kiedy w końcu usiedli na swoich miejscach i Syriusz przyniósł popcorn, sala zapełniła się niemal w całości. Mugole wokół przekrzykiwali się, wykłócając się o coś i, z tego co Peter zrozumiał, wcześniej już widzieli ten film i chcieli coś potwierdzić. W końcu ktoś siedzący obok nich wrzasnął na nich, bo zaraz zaspoilerują mu wszystko, co nieco uciszyło mężczyzn. Dwa rzędy niżej po prawej stronie Peter wypatrzył niską dziewczynę z uroczymi dołeczkami w policzkach. Kiedy nagle odwróciła się i pomachała do niego, Peter spłonął rumieńcem, a nad jego uchem zarechotał Syriusz.
W końcu zaczął się seans. Siedzący w środku James niemal cały czas nachylał się w kierunku to Petera, to Syriusza i podpytywał o „te dziwaczne mugolskie wynalazki”. Na pytanie o maszynę do pisania, Syriusz przekrzywił głowę, stwierdzając, że nie ma pojęcia. Razem z Jamesem zaczęli się zastanawiać, po co to mugolom i dlaczego aż tak hałasuje. W końcu siedzący niedaleko mugole zaczęli się im przypatrywać z wyraźnym zdziwieniem, co zaniepokoiło Petera.
– Hej, przestańcie, później się tego dowiemy – powiedział.
– Ale dlaczego? – zapytał z rozczarowaniem James. – Wszyscy wokół gadają.
– Właśnie, Pete, my przynajmniej rozmawiamy o filmie. O! Peter, po co jest to coś, co przykładają do uszu?
– To telefon. Służy do rozmawiania na odległość.
– Coś jak przez sieć Fiuu? – zainteresował się James.
– Mhm.
– Hej, Peter, ale czemu oni po prostu nie podadzą tym wszystkim ludziom veritaserum? – zapytał Syriusz, drapiąc się po głowie.
– Daj bliżej ten popcorn – wtrącił James i nabrał sobie garść. – Nawet w naszym świecie nie można podawać veritaserum każdemu, pewnie dlatego.
– Legalnie nie – odpowiedział Syriusz opierając ramiona na siedzeniu przed nim. – Ale popatrz na te pytania. Przecież ci dziennikarze nie dostają żadnych oczywistych odpowiedzi. Tylko kiwnięcia głową, zaprzeczenia lub potwierdzenia pytań, jakie zadają. Ale skąd pewność, że to właściwe pytania?
– No racja – dorzucił się James. – W dodatku czasami opierają się na opiniach innych ludzi. A jakby ktoś zapytał Ślizgonów o nas w Hogwarcie, pewnie usłyszałby, że jesteśmy bandą nieśmiesznych bufonów.
Syriusz i James zaśmiali się głośno, zrzucając karton z popcornem na podłogę. Peter spoglądał na rozsypane jedzenie, zastanawiając się nad pytaniem Syriusza. Czy my zadajemy właściwe pytania? Skoro świat mugoli pełen jest takich przekłamań, skoro ich prezydent był w stanie udzielić milczącego przyzwolenia na zaszkodzenie swoim kontrkandydatom, skąd pewność, że nasze ministerstwo funkcjonuje prawidłowo? Prorok pisał o zamachach w Dublinie, w których zginął mugolski ambasador, Christopher Ewart-Biggs, i towarzyszący mu auror. Co jeżeli to faktycznie była sprawka popleczników tego czarodzieja każącego się tytułować lordem? Czy ministerstwo w ogóle nad tym panuje? A jeżeli… jeżeli to on ma rację? Tak wielu w tak krótkim czasie dołączyło do jego sprawy…
Peter przypomniał sobie Mary McDonald. Nikt nie powstrzymał Mulcibera, choć wiedzieli, że krzywdzi Mary. Wszyscy stali i patrzyli. Czy patrzyliby, gdyby coś takiego działo się na ulicach? Czy patrzyliby na odpowiednik Mulcibera z tysiącami zwolenników? Nie, to niemożliwe, upomniał się szybko. Zbytnio obawiał się odpowiedzi na te pytania.
Tymczasem na ekranie dziennikarze Washington Post w końcu zakończyli swoje śledztwo. Pojawiły się napisy końcowe, ludzie wokół zaczęli wstawać, a Peter przez dłuższą chwilę wpatrywał się w migające litery. 1973. 1974. 1975. Rok temu. Czy to może być przypadek?
– Idziesz, Peter? – zapytał stojący już przy drzwiach James.
– Chodź, Pete, musimy jeszcze skoczyć po Remusa i zdążyć na koncert.
– No, nie wiem, czy w ogóle się wyrobimy, jeżeli Remus będzie tak oporny jak zawsze…
– Już idę – powiedział Peter, wstając.
Koło siedzenia wciąż leżał przewrócony do góry nogami karton po popcornie.
Znów wsiedli do Błędnego Rycerza, znów na trzecie piętro, znów jechali jak szaleni, Peter znów przypatrywał się schodzącej na dół Ashley Jones. W końcu został przyłapany przez Jamesa, który zawołał Ashley, śmiejąc się z przyjaciela i jego nieśmiałości.
– Przynajmniej jego beznadziejne zauroczenie nie jest wredną rudą wiedźmą – zaśmiał się Syriusz, wyciągając się na siedzeniu.
– Lily tylko udaje trudnodostępną, wcale nie jest wredna.
– Jasne, powtarzaj to sobie, ile chcesz – prychnął Black odchylając głowę w tył.
– Czołem, chłopaki! Co tam będziecie sobie powtarzać? – Corvi Meadowes zajął miejsce koło Huncwotów, kiedy nagle Błędny Rycerz zakręcił i chłopak niemal wyleciał z siedzenia.
– Corvi! – ucieszył się Syriusz, klepiąc przybysza po ramieniu. – Gdzie jedziesz? Może chcesz wybrać się z nami na koncert Hobogoblinów?
– Właściwie czemu nie? Wracałem właśnie od Raya, oglądaliśmy mugolską magię.
– Cooo? – żywo zainteresował się James. – Przecież mugole nie potrafią używać magii!
– Nie w takim sensie jak my – odpowiedział Corvi. – Oni występują na scenie wykonując różne akrobacje i jakieś sztuczki. Czasami coś im znika albo się pojawia, a wszyscy wokół są tak zafascynowani, że nigdy byście nie uwierzyli. To trochę jak pierwszoroczni mugolakowie, kiedy pierwszy raz w Hogwarcie widzą zaklęcia. Hej, Peter, na pewno dobrze się czujesz? Wyglądasz jakoś blado…
Peter nie miał okazji odpowiedzieć, bo przy kolejnym zakręcie wyrzuciło go z siedzenia. James podszedł mu pomóc, jednak wtedy żołądek Petera w końcu się poddał i zwymiotował. Zwabiona odgłosami z powrotem przybiegła Ashley, która szybko posprzątała rzygowiny zaklęciem.
– Rany dzieciaki, zejdźcie niżej, jeżeli wam niedobrze. Przynajmniej nie będę musiała tu za wami ganiać.
– Naprawdę lepiej zejdźmy – zasugerował Corvi, przypatrując się Peterowi. – Nie masz czasem choroby lokomocyjnej?
– Nie – wykrztusił Peter. – To lęk wysokości.
– Faktycznie! Zupełnie o tym zapomnieliśmy z Jamesem. Wybacz, Pete, zaraz zejdziemy.
Peter wstał z pomocą Corviego i razem ostrożnie zeszli na najniższe piętro Błędnego Rycerza. Na szczęście nie zostało im wiele drogi do przebycia, więc kiedy wkrótce mogli zostawić za sobą magiczny autobus, co Peter powitał z wielką radością. Na dziś miał go serdecznie dość, choć zdawał sobie sprawę, że będzie nim musiał jeszcze wrócić do domu, bo u Lupinów nie było kominka, nie wspominając już o podłączeniu do sieci Fiuu.
Corvi postanowił, że razem z Huncwotami odwiedzi Remusa. Wspominał też, że w razie czego może wezwać poprosić siostrę, żeby aportowała Petera, gdzie będzie miał ochotę. James i Syriusz zainteresowali się tym, jak Meadowes ma zamiar skontaktować się z innym czarodziejem nie używając magii, więc Corvus pokazał im jedno z lusterek dwukierunkowych.
Kiedy dotarli do domu Lupinów, Ambrozja powiedziała im, że Ramus jeszcze pracuje u Smeatonów. Jako że James znał drogę, doszli do wniosku, że równie dobrze mogą mu pomóc skończyć wcześniej.
– Czołem, Remus! – krzyknął z oddali Corvi, machając.
Lupin wyprostował się i odmachał powoli. Odłożył grabie koło taczek, na których leżała świeżo skoszona trawa oraz uścisnął przyjaciół na powitanie.
– Nie spodziewałem się was tak wcześnie – powiedział przepraszająco. – Miałem nadzieję, że się wyrobię. Przepraszam.
– Przestań, Luniek, nic się nie stało.
Remus spiął się, rzucając szybkie spojrzenie Corviemu, który przypatrywał się wielkiemu karemu ogierowi właśnie przejeżdżającemu przez bramę. Dosiadająca konia Elżbieta zadarła wyżej głowę i ponagliła wierzchowca, widząc spojrzenie Corvusa.
– Też chciałbym umieć jeździć jak ci mugole… – mruknął rozmarzony Corvi.
– Mógłbym zapytać panicza, czy znajdzie chwilę.
– Jeżeli jest taki jak ona, może lepiej nie… – sarknął Syriusz, spoglądając w kierunku bramy, w której zniknęła Elżbieta Smeaton.
– Kto by pomyślał, że akurat ty będziesz oceniał wszystkim paniczyków jedną miarą – zaśmiał się James, dając Syriuszowi kuksańca w bok.
– Hej! Nie wszyscy są tacy jak ja!
– I dzięki Merlinowi! – wrzasnął James i złożył ręce w geście podziękowania skierowanego gdzieś ku niebu. – Nie wiem, jak wytrzymałbym z drugim takim jak ty!
Peter śmiał się razem ze wszystkimi. W końcu znów czuł się dobrze.
~*~
Peter wysiadł z Błędnego Rycerza, a przyjaciele odmachali mu, wychylając się przez otwarte okno. Remus jęknął, widząc jak James niemal w połowie przechyla się na zewnątrz. Zanim magiczny autobus odjechał, Ashley zobaczyła, co wyrabia James, machnęła krótko różdżką, a wszyscy Huncwoci wlecieli natychmiast do środka, kiedy okno zamykało się w ślad za nimi. Peter uśmiechnął się na ten widok i stał jeszcze przez chwilę, spoglądając na zakręt za którym zniknął Błędny Rycerz.
Wreszcie westchnął i skierował się do domu. Zaczynało zmierzchać – na niebie widać już było lśniące gwiazdy, ćwiartka księżyca jaśniała mlecznym blaskiem, choć nie zapadł jeszcze zmrok. Cienie wydłużały się i kurczyły w żółtym świetle latarń mijanych przez Petera. Wchodząc do domu, oczekiwał, że mama zaraz na niego wpadnie, uściska i upomni go za tak późny powrót. Jednak nic z tego się nie stało. Dom pogrążony był w ciemności i tylko w sypialni rodziców jaśniał migotliwy pomarańczowawy blask.
– Mamo? – zapytał Peter, stając w progu. – Przepraszam za…
Zatrzymał się w pół słowa, widząc jak Miranda nagle zerwała się z łóżka na jego widok. Mama natychmiast chwyciła go w objęcia i uściskała mocno, niemal wypychając powietrze z płuc. Peter poczuł, jak drży, a potem jej łzy spłynęły mu na szyję i wtedy wiedział, że stało się coś bardzo, bardzo złego.
– Mamo? – zapytał ponownie, gładząc wstrząsane spazmami płaczu plecy Mirandy.
Wreszcie kobieta oderwała się od niego, otarła oczy wierzchem dłoni rozmazawszy makijaż. Uśmiechnęła się przez łzy, przypatrując uważnie synowi. W końcu powiedziała urywanym, zmęczonym głosem:
– J-jesteś cały. – Pociągnęła nosem, uśmiechając się z trudem. – Kochanie, tata jest w szpitalu. N-nie chciał ci psuć wycieczki, więc o-obiecałam, że powiem ci dopiero, k-kiedy wrócisz…
– C-co się stało?
– W pracy nagle zrobiło mu się słabo i… i zemdlał. Uderzył głową o kant biurka. Zanim go znaleźli… zanim go znaleźli minęło tylko kilkadziesiąt minut. Natychmiast przewieźli go do szpitala, tego magicznego. Uzdrowiciel powiedział, że najważniejsza jest noc, że Hurkley zaniedbał eliksir jaki mu przepisali i dlatego…
Eliksir? Tata brał jakiś eliksir? Nigdy nie widziałem, żeby… Jest w szpitalu, jest przytomny, wszystko będzie dobrze, trzeba tylko tam pojechać. Nie może być sam. Uzdrowiciele mu pomogą. Na pewno.
– Chodź, mamo. Powinniśmy być przy nim, kiedy się obudzi. – Peter objął ją ramieniem, a Miranda rozpłakała się.
Minęła dłuższa chwila nim pani Pettigrew w końcu oderwała się od syna. Peter czuł, jak oblewa go zimny pot, ale wiedział, że nie może sobie pozwolić na rozklejenie się. Mama mnie potrzebuje. Zadzwonił po taksówkę i Peter poprosił o jak najszybsze podwiezienie pod szpital, do którego przewieźli tatę.
Droga dłużyła się niemiłosiernie i Peter zaczął się zastanawiać, dlaczego czas biegnie tak wolno jakby ktoś rzucił zaklęcie. Od kiedy tata brał ten eliksir? Czemu nigdy tego nie widziałem? Czemu nie zostałem w domu? Może gdybym poczekał na tatę, gdybym mu dzisiaj towarzyszył, gdybym nie spędzał czasu z przyjaciółmi, pomógłbym mu szybciej? Dlaczego straciłem cały dzień z nimi?! A jeżeli… Peter wziął głęboki wdech i wydech, czując ciepło drgającego ciepłego ciała mamy. Nasza obecność na pewno mu pomoże. Tata do nas wróci i wszystko będzie jak dawniej. Nie. Nie jak dawniej. Będę lepszym synem, zawsze wybiorę rodziców ponad cokolwiek innego.
Minęli zakręt i kolejny i jeszcze jeden. Coraz bliżej. Kiedy znaleźli się na miejscu, Peter chciał wybiec z taksówki, ale wiedział, że musi zaopiekować się mamą. Pomógł jej wyjść, zapłacił, pozwolił oprzeć się Mirandzie na ramieniu, poprowadził do recepcji… Wszystko to zrobił mechanicznie, nie zastanawiając się, myśląc jedynie o celu. Tato, jeszcze chwila. Wytrzymaj jeszcze chwilkę, już prawie jesteśmy.
Kiedy uzdrowicielka dowiedziała się, o którego pacjenta chodzi, spojrzała na nich współczująco. Nie rób tego, nic złego się nie stało. Nie potrzebuję twojego współczucia. Nie powiedział jej tego w twarz tylko dlatego, że nie chciał zasmucać mamy. Ruszyli do windy, a następnie długim białym korytarzem.
Hurkley Pettigrew leżał w przeraźliwie jasnej pościeli. Bezwładne dłonie spoczywały wzdłuż ciała, oczy pozostawały zamknięte i Peter pomyślałby, że tata tylko śpi, gdyby nie przeraźliwa bladość skóry i ogromny siniec wykwitający na czole. Miranda rozpłakała się głośno, podbiegając do męża i ściskając dużą dłoń w swoich małych. Pocałowała wierzch, desperacko przytuliła się do policzka.
Peter nie potrafił się ruszyć.
Stał w miejscu nie potrafiąc wykonać kroku naprzód. Na skórze miał gęsią skórkę, choć noc była pogodna. Księżyc na niebie skrywały odmierzające czas w nieskończoność tak czarne chmury. Wokół panował półmrok rozjaśniany tylko przez maleńką świeczkę przy łóżku Hurkleya. Żadna świeca nie rozjaśni mroków nocy, żadna siła nie zwróci straconego czasu, żadne dziecko nie powinno oglądać śmierci ojca. Z dziwną ociężałością Peter w końcu zrobił krok. Jeden. Drugi. Resztę dystansu przebiegł, przypadł do boku taty, tuląc się do jego drugiej dłoni. Ciepłej dłoni. Ciepłej!
Tej nocy nie potrafił zasnąć. Był jak strażnik na warcie, zupełnie jakby bronił taty przed całym złem tego świata. Nigdy jeszcze nie czuł się tak odpowiedzialny, tak zdeterminowany jak tej nocy. Gładził ojcowską dłoń długim powtarzanym po tysiąckroć gestem. Mama usnęła, oparłszy głowę o ramię taty. Wydawała się spokojna. Gdyby nie rozmazany tusz i nienaturalna pozycja, w której usnęła, Peter nigdy nie powiedziałby, że stało się coś złego.
– Peter. – Usłyszał słaby głos, mama wciąż spała, więc…
W mroku Peter ledwie dostrzegł półotwarte oczy ojca. Ale wpatrywał się w niego! Obudził się! Chłopak uszczypnął się, a kiedy poczuł ból, uśmiechnął się szczerze, chwytając mocniej dłoń tatusia. Skoro się obudził, najgorsze za nami.
– S-synu. Opie… kuj… mam… mamą.
Choć głos Hurkleya był przerwanym, ledwie wyraźnym szeptem, Petera nigdy żaden dźwięk nie ucieszył tak bardzo.
– Du… mny… ta… kiego …na.
Peter słyszał jak wybiła druga, głośno, wyraźnie, a jednak jakby z innego świata. Wreszcie zmorzył go sen. Sen ciężki i pusty. Zawsze pamiętał, co miało miejsce w snach, co robił, co przeżył. Często miewał wrażenie, że wszystko to dzieje się naprawdę – zdobywa puchar domów, jest najlepszy w klasie, przyjaciele gratulują mu świetnego pomysłu, zamienia się w ciastko, nie umie odpowiedzieć na pytanie, umyka przed wilkołakiem… Tej nocy nie było żadnych marzeń sennych. Tylko przyjazna czerń, tak wspaniale kojąca nerwy.
Rankiem zbudził go przeraźliwy krzyk. W ręku trzymał lodowatą dłoń. 

piątek, 13 stycznia 2017

45 Gość o świcie

C
oś zapukało w okno, ale James nie miał zamiaru się podnosić, nawet jeżeli to sowa z wynikami sumów. Czas, kiedy spał, był świętością, a przeszkadzanie powinni ścigać z urzędu. Mimo to stukot powtórzył się, denerwując Jamesa, który schował głowę pod poduszkę, mając nadzieję, że ta stłumi hałas.
Próżna nadzieja.
Wreszcie niechętnie otworzył jedno oko i podejrzliwie spojrzał na okno. Nie żeby widział coś wyraźnego, ale rozmiary sowy go zaniepokoiły. Przechylił głowę, wpatrując się na ciemny kształt niemal w całości wypełniający okno Potterów.
Bez kitu, nigdy nie widziałem tak cholernie wielkiej sowy, pomyślał.
Sięgnął po okulary i wreszcie świat nabrał ostrości. Wtedy też, ku swojemu najszczerszemu zdumieniu, zobaczył, że to nie kto inny jak Syriusz Black we własnej osobie zawzięcie stuka w okno. James podszedł do okiennicy oraz odmachał. Syriusz zaczął coś wściekle gestykulować, więc Potter uśmiechnął się przekornie i zaklęciem otworzył okno. Nigdy nie wiadomo, jak zdeterminowana sowa odwiedzi cię w środku nocy – zawsze lepiej użyć starego dobrego colloportusa.
– Co tak długo? Już zacząłem się zastanawiam, czy w ogóle żyjesz.
– Normalni ludzie śpią o tej porze – mruknął James, osłaniając oczy przed wschodzącym słońcem. – Ale rozumiem, że już dłużej nie mogłeś beze mnie wytrzy…
– Uciekłem z domu. Przechowasz mnie do września?
James Potter otworzył szerzej oczy, wpatrując się w Syriusza, jakby widział go pierwszy raz w życiu. Jasne, Blackowi nigdy nie układało się zbyt dobrze z rodziną, ale żeby od razu uciekać? James nie potrafił sobie wyobrazić siebie w podobnej sytuacji, chyba nie miał aż tyle odwagi. Zastanawiał się, co też się wydarzyło, że Syriusz podjął aż tak drastyczne kroki – w końcu nieraz już kłócił się z matką, a więc musiało zdarzyć się coś jeszcze…
– Możesz się u mnie zatrzymać – powiedział James. – Ale rodzice na pewno będą cię szukać…
– Nie wracam tam – odparł twardo, zaciskając dłonie w pięści.
– Dobra, poczekaj, wyjdę drzwiami, przecież nie będziemy się tutaj taszczyć oknem, nie?
Syriusz spojrzał na przyjaciela przekornie, a potem spróbował dźwignąć kufer. Zachwiał się pod jego ciężarem, ale udało mu się wepchnąć go do połowy. James uśmiechnął się i pociągnął z drugiej strony, wciągając bagaż do środka. W ostatniej chwili zdołał umknąć przed lądującą na podłodze skrzynią, co napędziło mu nie lada stracha. Potter pomógł wejść Syriuszowi, a następnie podszedł do drzwi i lekko je uchylił, jednocześnie nasłuchując. Spadający kufer narobił mnóstwo rabanu, właściwie niewiele mniej niż sam Syriusz, więc James spodziewał się, że wkrótce na korytarzu zjawią się rodzice. Jednak na razie wciąż było cicho.
– Opowiesz mi wszystko. Ze szczegółami – szepnął James do siedzącego pod oknem Syriusza. – Ale na razie schowaj się… hmm… do szafy?
– Serio?
– To naprawdę bardzo duża szafa, nie wybrzydzaj.
– Wolę pod łóżkiem. Obawiam się tego, co może się czaić w twojej szafie.
– Hej!
– Jim, mieszkałem z tobą w dormitorium pięć lat. NAPRAWDĘ nie chcę wchodzić do tej szafy.
– Jak tam sobie chcesz – burknął James, po czym dodał ciszej: – Ale pod łóżko sam bałbym się wchodzić.
– Słyszałem. Pod wyrkiem nie znajdę kapliczki Evans – rzucił Syriusz i zniknął pod łóżkiem, umykając przed lecącą poduszką.
– Pudło. Próbuj dalej!
James wyprostował się, nasłuchując. Wydawało mu się, że słyszał kroki na korytarzu. Szybko wgramolił się do łóżka, zakopał pod kołdrą i niemal w ostatniej chwili odłożył – a precyzyjniej, odrzucił – okulary na szafkę przy łóżku. Syriusz również zamilkł, a cichy szmer świadczył o tym, że zrozumiał, co się święci oraz wciągnął poduszkę do swojego tymczasowego lokum. Po chwili drzwi uchyliły się i stanęła w nich Dorea Potter, a blade światło różdżki rozjaśniało szarości brzasku. James miał nadzieję, że mama zaraz wyjdzie, jednak wielki kufer musiał zwrócić jej uwagę, bo otworzyła szerzej drzwi, po czym weszła do pokoju.
– Jimmy, przestań udawać – powiedziała, stając nad synem. – Co zbroiłeś? I czyj to bagaż?
James mrucząc niemrawo pod nosem przekręcił się na drugi bok i spróbował ukryć pod kołdrą. Kroki wskazywały, że Dorea oddaliła się od syna, co James przyjął z ulgą.
– Wygląda jak kufer Syriusza… – mruknęła pani Potter, a James ledwie stłumił jęk. – To jak będzie, James? Powiesz, gdzie ukrywasz kolegę, czy sama mam go znaleźć?
Potter mruknął coś pod nosem po raz kolejny. Wreszcie z najwyższą niechęcią usiadł na łóżku, przetarł oczy, sięgnął po okulary i spojrzał na mamę z najwyższym niezadowoleniem. Miał szczerą nadzieję, że jednak da się nabrać na to zaspanie i tę pretensję.
– To jak będzie? – zapytała Dorea, rujnując wszystkie plany Jamesa. Cóż, nie tym razem.
– Która godzina? – mruknął James, udając ziewnięcie.
– James…
Kiedy mama drugi raz zwracała się do niego pełnym imieniem, znaczyło to, że naprawdę ma kłopoty.
– Bo widzisz, mamo… – zaczął i przerwał, wichrząc włosy, żeby zyskać nieco czasu. – Nooo… mamy gościa. Ale niczym nie musisz się przejmować zbunkruję go u siebie w pokoju i w ogóle słowo daję, że tym razem będziemy grzeczniejsi i…
Dorea uśmiechnęła się z mieszaniną współczucia i niedowierzania, co James wziął za dobrą monetę. Syriusz postanowił najwyraźniej porzucić swoją dotychczasową kryjówkę i wygramolił się spod łóżka. Na głowie miał pełno pajęczyn, a ubrania nosiły wyraźne ślady kurzu, mimo to Syriusz ukłonił się nisko Dorei na przywitanie, niemal zamiatając ręką podłogę.
– Możesz mi wytłumaczyć, czemu używasz przyjaciela do czyszczenia podłogi? – zapytała pani Potter, podchodząc do Syriusza i rzucając kilka zaklęć czyszczących.
– Widzisz? Mówiłem, że szafa będzie lepsza! – burknął James.
– Eee tam, wciąż pamiętam, że w to w twoich szafach chowaliśmy łajnobomby, bo znalezienie czegokolwiek w tym burdelu graniczyło z cudem.
Dorea spojrzała na pierworodnego unosząc wysoko brew, a James był już pewien, że czeka go długa rozmowa.
– No dobrze – powiedziała pani Potter, przypatrując się Syriuszowi. – Zaraz przygotuję ci pokój, Syriuszu, ale najpierw powiedz mi, dlaczego przyszedłeś w środku nocy.
– Matka nie wspominała, że przyjadę? – zapytał Black, wciskając ręce do kieszeni.
– Nie, nie wspominała. Czym się tu dostałeś?
– Złapałem Błędnego Rycerza.
– Przebyłeś długą drogę, napiszę słówko twoim rodzicom, że dotarłeś bezpiecznie. Na pewno martwią się o ciebie.
– Nie trzeba – uciął szybko Syriusz, a widząc znów uniesioną brew Dorei, zrozumiał, że popełnił błąd i szybko się zreflektował: – To znaczy, lepiej sam wyślę im wiadomość.
– Mamo, kiedy będzie śniadanie? – podjął natychmiast James, próbując odwrócić uwagę mamy, ale Dorea zmarszczyła czoło, popatrując to na jednego, to na drugiego. Wreszcie powiedziała:
– Skoro nie chcecie mówić o tym teraz, zrobimy to później. Właściwie tak będzie lepiej, tata również powinien wiedzieć.
Dorea wyszła z pokoju, a James jęknął. Cóż, ta rozmowa nie należała do najlepiej rozegranych w ich huncwockiej karierze.
– No dobra, to teraz możesz wreszcie powiedzieć, co się stało. Tak serio.
Syriusz spojrzał w bok, wciąż trzymał ręce głęboko w kieszeniach, a jego mina nie świadczyła o zbyt dużej chęci do dyskusji. W dodatku Black miał na sobie mugolskie ubrania, co tym bardziej zaniepokoiło Jamesa. W domach radykalnych czarodziejów nie pozwalano na tak niestosowny ubiór, o czym Potter usłyszał od matki.
– Noooo? – popędził przyjaciela, ale Syriusz wciąż nie kwapił się do odpowiedzi.
– Wiesz, nie mogłem tam zostać – podjął w końcu uciekinier.
– Mieszkałeś tam prawie siedemnaście lat, gadaj lepiej, co się stało, a nie mydlisz mi oczy. W końcu znamy się nie od dziś.
– Znalazłem list wuja Alfarda do matki. Wiesz, zawsze wydawało mi się, że przynajmniej on jeden w tej rodzinie jest normalny, że mnie zrozumie. A on też chciał wysłać mnie do Durmstrangu dla „mojego dobra”. Jasne! Nie wsadzi sobie w nos takie dobro!
– Ale… decyzja już zapadła? I w ogóle to o co chodziło z tym dobrem?
– Właściwie to nie… – Syriusz prychnął. – Ale pewnie to była tylko kwestia czasu. Alfard pisał jakieś bzdury o tym, że w czasach, jakie nadchodzą, lepiej żebym był z dala od tego wszystkiego. Czy on naprawdę myśli, że rozpęta się jakaś wojna czy co? I niby jak ma mi pomóc bycie z daleka od każdego, który coś dla mnie znaczy, w tej durnej szkole, która słynie z czarnej magii i… grrr! Miałem dość tego, że oni wszyscy chcieli decydować, co będzie dalej z moim życiem bez mojego udziału.
Syriusz spuścił głowę, wciąż unikając wzroku Jamesa. Wydawał się zawiedziony, zły, ale i zagubiony. James podszedł do niego, położył mu dłonie na ramionach i powiedział:
– Rozumiem. Więcej tam nie wrócisz, bracie.
To był pierwszy raz, kiedy James nazwał Syriusza bratem wprost. Wiedział, ile to dla niego znaczy – po błyszczących oczach, po nieopisanej wdzięczności, która malowała się na jego twarzy. James nigdy nie chciał zastępować Regulusa, ale w jego opinii nie musiała w nich płynąć jedna krew, żeby mogli uznawać się za rodzeństwo.
– Dziękuję – szepnął Syriusz, ściskając Jamesa. – Nawet nie wiesz, jak jestem ci wdzięczny.
~*~
Rankiem śniadanie zjedli wyjątkowo późno, ale najwyraźniej Dorea postanowiła dać wszystkim chwilę dłużej pospać po tak niespodziewanym świcie. James oczywiście przyszedł ostatni, ale przywitał go intensywny zapach właśnie przygotowywanych omletów. Mama krzątała się przy kuchni, tata czytał Proroka ze zmarszczonym czołem, a Syriusz siedział przy stole i wcinał swoją porcję jak wilk.
– Cześć wszystkim – powiedział James i jeszcze raz przeciągnął się, wyciągając ręce w górę.  – Mmm, pysznie pachnie, mamo.
– Tak długo spałeś, że mieliśmy już wysyłać po ciebie ekipę ratunkową – powiedziała Dorea.
– Co tam tak czytasz, tato? – zainteresował się James, zaglądając tacie przez ramię.
Na zdjęciu widać było pogruchotany samochód, wokół kręcili się ludzie zbierający jakieś  nieregularne fragmenty czegoś, co przypominało metal do oznakowanych toreb. Teren ogrodzono taśmą, za którą licznie zgromadzili się gapie. W samym rogu zdjęcia James przez moment zobaczył podłużny worek, w jakim spokojnie zmieściłoby się ciało. Wzdrygnął się na tę myśl.
– W Irlandii doszło do zamachu – odpowiedział Charlus, składając gazetę. – Zginął Christopher Ewart-Biggs, mugolski ambasador. Jechał z nim jeden z aurorów, Brian Cubbon. Ministerstwo zatrzymało go w celu przesłuchań.
– Ale… – James zmarszczył czoło. – Jak to możliwe, że zginął, skoro był pilnowany przez aurora?
– Mówią, że to jakaś mina ziemna, cokolwiek to jest, że za zamach odpowiada ta mugolska organizacja, o której pisali wcześniej, chociaż to wszystko wygląda zbyt podejrzanie. Trudno uwierzyć, że doświadczony auror nie zbadał trasy ani nie rzucił zaklęć ostrzegawczych.
Zapadła cisza, a mącił jedynie odgłos skwierczących na patelni omletów. Na wprost Charlusa stał flakonik z unoszącymi się kłębami dymu nad szmaragdowym płynem wewnątrz niego. Tata sięgnął po eliksir i wypił całą jego zawartość jednym haustem, krzywiąc się przy tym jak zwykle. Nie znosił smaku najnowszego leku, jaki przepisali mu uzdrowiciele.  
– Wybaczcie, że popsułem atmosferę – powiedział tata, kładąc dłoń na ramieniu Jamesa. – Doreo, pisałaś już do Oriona?
– CO?! – wyrwało się Syriuszowi, a trzymane w ręku sztućce upadły na talerz z trzaskiem. – Przepraszam – zreflektował się szybko. – Sam chciałbym napisać do ojca, więc gdyby pani mogła…
– Wystarczy – przerwała mu Dorea. – Wiem dobrze, że uciekłeś z domu, a twoja matka na pewno zamartwiałaby się o ciebie, gdyby nie mój list. Jestem twoją ciotką, rodziną i chciałabym, żebyś o tym pamiętał.  I nie okłamuj mnie więcej, bo sprawiasz mi przykrość.
Syriusz skulił się na swoim miejscu.  
– Uszy do góry, mały – powiedział Charlus, uśmiechając się. – Naprawdę cieszymy się, że James wreszcie będzie miał z kim rozrabiać. A na przyszłość po prostu mów, jak jest. No dobrze, teraz chyba powinniście iść do Cannie, chociaż dziewczyna pewnie trochę się zdziwi, że wasza grupka się poszerzyła.
James zauważył, jak mama spoglądała na tatę ze zmarszczonymi brwiami i wiedział, że ojciec właśnie uratował ich przed długą pogadanką. W duchu obiecał sobie później podziękować mu za wszystko. Spałaszował śniadanie, chwycił Syriusza, pożegnał rodziców, a potem obaj opuścili dom.
Słońce stało już wysoko, kiedy szli chodnikiem. Owiewał ich przyjemny wietrzyk, a gdzieś z oddali dochodził świergot ptaka. Szli żwawo przed siebie, nie mówiąc nic. Minęli kościół, z którego dobiegało donośne bicie dzwonów. Syriusz obejrzał się w jego kierunku z wyraźnym zaciekawieniem.
– Coś się dzieje? – zainteresował się z zaniepokojeniem.
– Co? Aaa, chodzi ci o dzwony? Jest msza, w Londynie ich nie macie?
Syriusz zatrzymał się, spoglądając w otwarte drzwi, w których gromadzili się liczni ludzie. Wciągnął haust powietrza, spojrzał na przyjaciela i wypuścił, wzdychając oraz wzruszając ramionami.
– Możliwe.
– Jeżeli chcesz, możemy tam wejść. W końcu to nie tak, że będziemy przeszkadzać.
– Mieliśmy spotkać się z Cannie – mruknął Syriusz, ruszając przed siebie. – Zajrzę tam kiedy indziej, kiedy będzie czas.
– No jak chcesz, ale nic by się nie stało, gdyby Can trochę poczekała. – James wyszczerzył zęby.
Black wzruszył ramionami, wcisnął ręce w kieszenie i przyśpieszył kroku. James obejrzał się jeszcze raz. Czasami nie rozumiał, co siedziało w głowie Syriusza, a przecież z nim był najbliżej spośród wszystkich Huncwotów.
Wyszli na obrzeża wioski, gdzie domy stały coraz rzadziej, a potem skręcili w boczną dróżkę wiodącą do lasu. W głębi znajdował się niewielki domek jednorodzinny z czerwonej cegły. Po murze piął się bluszcz, którego liście zdawały się migotać w jasno święcącym słońcu. Zupełnie jakby w jego liściach ktoś zatopił miliony maleńkich brylancików. James uniósł brwi i pokiwał głową z uznaniem dla pracy pani White.
Nagle coś białego wyskoczyło z drzwiczek dla zwierząt zamontowanych w drzwiach frontowych, przemknęło wśród rosnących przy ścieżce fantazyjnie kolorowych wrzosów i pomknęło wprost na skraj lasu i na sosnę, na którą szybko się wdrapało. Zaraz za zwierzakiem wybiegła Cannie. Jednym susem pokonała kilka stopni prowadzących do domu, stratowała wrzosy, pokonała krótki odcinek dzielący ją od drzewa i zaczęła przyglądać się Szczocie, ewidentnie knując, jak dostać kotkę w swoje łapy.
James spojrzał na Syriusza, Syriusz na Jamesa i obaj wyszczerzyli się. Ugięli nogi, a następnie cicho zaczęli podążać w kierunku drzewa, na którym siedziała Szczota. Minęli grządki z fantazyjnie kolorowymi kwiatami, potem przyczaili się na chwilę we wspaniale pachnących wrzosach, aż w końcu w kilku susach rzucili się na Caniculę. Dziewczyna wrzasnęła przeraźliwie, rąbnęła Jamesa pięścią przez głowę, Syriusz oberwał wywijającymi na wszystkie strony nogami, a tymczasem Szczota zeskoczyła wdzięcznie z sosny i pognała w kierunku domu.
– Ała! Nie bij już! – jęknął Syriusz, próbując odturlać się na bok, żeby uniknąć kolejnego kopniaka.
– Właśnie! – dodał z wyrzutem James. – Jak traktujesz gości?
Cannie w końcu przestała wymachiwać kończynami, spojrzała na napastników, zmrużyła oczy, po czym warknęła:
– Widocznie ci goście zasługują na takie traktowanie, bo pierwsze słyszę, żeby napadać gospodarza.
– Kiedy my tylko chcieliśmy pomóc – natychmiast zauważył usprawiedliwiająco James.
– Chcesz znów zarobić w łeb? Nie? To przestań bajdurzyć.
– Dobra, dobra, zrozumieliśmy – mruknął Syriusz. – Możemy w końcu zabrać się do pracy?
– Tak właściwie to co ty tu robisz? – Cannie podejrzliwie przypatrzyła się Syriuszowi. – Podobno przeżywasz okropne katusze u rodziców. Tak przynajmniej twierdzi James.
Syriusz potarł policzek i wzruszył ramionami.
– No ale teraz jest u mnie – powiedział James.
– U ciebie? I jego rodzice tak wspaniałomyślnie się zgodzili?
– Zwiałem.
– Co zrobiłeś?!
– Zabrałem swoje rzeczy, złapałem Błędnego Rycerza i pojechałem do Jamesa. Nie zamierzam tam wracać, może zatrzymam się w Dziurawym Kotle, znajdę jakąś pracę…
– Zostajesz u mnie, przestać opowiadać głupoty – wtrącił poirytowany James. – Chyba nie chcesz robić mojej mamie przykrości, nie?
– Ale…
– Wspaniale! To postanowione.
– Eeee. – Cannie patrzyła na Jamesa z wysoko uniesionymi brwiami. – Wiesz, James, to było szybkie. Nawet jak na ciebie. Ale może on ma ochotę wrócić do rodziny?
– Nie ma – stwierdził Syriusz. – Możemy w końcu zająć się mapą?
Canicula spojrzała na Blacka, jakby chciała coś jeszcze powiedzieć, jednak powstrzymała się. Wstając, pokręciła głową i poprowadziła wszystkich do domu.
Korytarz wyłożono drewnianą boazerią w kolorze piasku, po obu stronach ścian znajdowały się rośliny, których pędy zwieszały się leniwie, lekko falując, choć nie było przeciągu by wiatr je kołysał. Na piętro prowadziły proste schody, natomiast obok stał wieszak na ubrania w kształcie powywijanych gałęzi.
Kiedy wchodzili po stopniach, z kuchni wyjrzała smukła blondynka z kotem na rękach. Szczota łasiła się do niej, głośno mrucząc. Alva White zmierzyła wszystkich troje uważnym spojrzeniem, po czym powiedziała:
– Mogliście nie tratować mi ogrodu, urwisy.
– Przecież i tak naprawisz to kilkoma machnięciami różdżki – mruknęła Cannie, zazdrośnie spoglądając na kotkę.
– Trochę więcej niż kilkoma – westchnęła kobieta. – Zaraz muszę wychodzić, tata umówił się na lunch z jakimś Lovellem, a wcześniej chciał coś przy okazji załatwić w pracy. Mówiłam mu, że mogę nas zabrać szybciej, ale uparł się jechać tym powolnym mugolskim pojazdem. W każdym razie zostaniecie sami. – Mówiąc to, Alva oddała kotkę w ręce Caniculi, co bardzo ucieszyło jej córkę, chociaż Szczotę niekoniecznie, bo od razu przestała mruczeć. – Mam nadzieję, że będziemy mieli do czego wracać – powiedziała jeszcze, puszczając oko do całej trójki.

– Mamo, ale pamiętasz, że ten Lovell jest szefem taty?
– Mhm. Co znaczy, że razem będą dwa razy dłużej zachwycać się promieniowaniem, radarami i latającymi cząsteczkami… Słoneczko, przecież wiesz, jaki potrafi być twój tata, kiedy zaczyna opowiadać o pracy. No, daj buziaka na drogę.
Cannie pocałowała mamę w policzek, puściła Szczotę i poprowadziła Huncwotów na piętro do swojego pokoju. Kotka chwilę jeszcze spoglądała w kierunku miejsca, gdzie zniknęła Alva, aż w końcu nieśpiesznie podreptała za Caniculą. 
Weszli do przestronnego pomieszczenia z wielkimi oknami dachowymi wpuszczającymi mnóstwo światła. Niemal na środku stał pokaźnych rozmiarów teleskop pokryty cieniutką warstewką kurzu. Do ściany przymocowano liczne półeczki do wspinaczki specjalnie dla Szczoty, pościel na łóżku wciąż była rozgrzebana, na fioletowych ścianach zupełnie jak w korytarzu zawieszono rośliny, których pędy zwieszały się na szerokie białe szafy, jednak kwiaty w pokoju Cannie wypuściły nabrzmiałe białawe pąki majce lada chwila rozkwitnąć. 
Canicula podeszła do komody przy łóżku, otworzyła szufladę i zaczęła poszukiwania. Po dłuższej chwili w końcu usłyszeli okrzyk triumfu, kiedy wydobyła podniszczony kawał pergaminu.
– Tak właściwie to czemu mapa jest u Cannie? – zainteresował się Syriusz.
– Masz coś przeciwko? – zapytała Cannie, uśmiechając się przymilająco.
– Nie mam, tylko…
– To świetnie, możemy przejść do rzeczy – stwierdziła, rozwijając przed chłopakami mapę.
Na pergaminie biegły liczne krzyżujące się ze sobą linie, lecz w niektórych miejscach pojawiały się białe plamy, szczególnie w okolicach pokojów wspólnych oraz gabinetu dyrektora, gdzie przedostanie się było wyjątkowo trudne. W kilku miejscach zaznaczono obiekty, przy których pojawiały się znaki zapytania. Obrzeża szkoły niemal w całości pozostawały niezbadane, jednak podczas zaplanowanych na ten rok wycieczek z Remusem mieli zamiar nieco popracować nad okolicą Hogwartu. Stanowiło to też dobrą wymówkę na wytłumaczenie Cannie znikania całej czwórki Huncwotów. Wyjaśnienie, czemu nie mogą zabrać ze sobą przyjaciółki, wciąż pozostawało jedynie mętne, bo nie potrafili znaleźć odpowiedniego powodu prócz tego prawdziwego.
Nim jednak zdążyli zabrać się do prac nad mapą, usłyszeli trzask drzwi wejściowych. Po chwili dobiegł ich  głos pani White, która najwyraźniej kogoś witała. James oraz Syriusz spojrzeli na Caniculę pytająco, a ona uśmiechnęła się przepraszająco, kiedy w drzwiach stanął Caradoc Dearborn.
– Miałeś wpaść później – powiedziała Cannie, wstając i podchodząc do gościa, tymczasem James zwinął mapę i pośpiesznie wrzucił ją pod łóżko.
Szczota zeskoczyła ze swojego legowiska na szafie, zjeżyła się na widok Dearborna i zamiauczała przeciągle.
– Wybacz, ale pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się przed koncertem, spędzić trochę czasu razem. Nie wiedziałem o twoich gościach.
James wyraźnie wychwycił zawód. Pomimo wszystkich ostrzeżeń i wątpliwości Huncwotów, Cannie nie zerwała z Caradokiem. Może i nie dali mu szansy, ale też żaden z nich nie sądził, żeby taki bufon na tę szansę zasłużył. Potter przypuszczał, że Canicula wspominała chłopakowi o ich niechęci, więc reakcja Dearborna w ogóle go nie zdziwiła.
– Idziesz na koncert, Can? – zapytał James, ignorując przybysza.
– Mieliśmy dzisiaj jechać na koncert Hobogoblinów, Stubby Boardman jest genialnym wokalistą i aż żal nie skorzystać z okazji do posłuchania go na żywo, kiedy udało mi się zorganizować bilety. Myślałem, że Cannie wam powiedziała, w końcu jesteście przyjaciółmi.
Ty wredna zawszona tchórzofretko, pomyślał James. Z pełną premedytacją próbujesz wbić między nas szpilę.
– Jasne, że Canicula nam mówiła – powiedział Syriusz, a Dearborn uniósł wysoko brwi. – James jak zwykle zapomniał, zupełnie jak ty, że kiedy się z kimś umawia, przychodzi się na wskazaną godzinę.
Caradoc zaczerwienił się i już otwierał usta, ale przerwała mu Cannie:
– Wystarczy tego dobrego. Nie mam zamiaru słuchać, jak się kłócicie, więc może wyjdźcie wszyscy trzej i wróćcie tu później, jak w końcu dojdziecie do porozumienia.
Syriusz podniósł się od razu, James z pewnym ociąganiem dołączył do przyjaciela, ale nawet mijając w drzwiach Dearborna, nie wyglądało, jakby Puchon się gdzieś wybierał.
– Nie bardzo nam wyszło to spotkanie – mruknął smętnie James. – Przepraszam, myślałem że razem z Can trochę się rozerwiesz…
– Daj spokój, Jim. Widziałeś, jak uparcie sterczał tam, kiedy się zbieraliśmy? – James kiwnął głową. – No właśnie, a Cannie nie żartowała, więc pewnie niedługo nasz drogi Puchon oberwie.
James wyszczerzył się do przyjaciela i dalej ruszyli już znacznie raźniej.
~*~
Dwaj Huncwoci wrócili do domu państwa Potterów i większość dnia spędzili na grze w quidditcha. Późnym popołudniem, James dostrzegł sowę, która leciała wprost do ich domu, więc zawołał Syriusza, myśląc o wynikach sumów.
Może i James pozostawał pewien, że poszło mu świetnie, ale zobaczenie tego na pergaminie stanowiłoby dodatkową satysfakcją. Poza tym wciąż zależało mu na poprawieniu humoru przyjaciela, szczególnie, że wypad do Cannie nie poszedł po jego myśli.
Gdy weszli do kuchni, Dorea już odwiązywała liścik od nogi sowy. James przyglądał się uważnie zwierzęciu, które przyleciało i właściwie był pewien, że nie jest to szkolna sowa – zbyt elegancko łypała na nich spod oka, zbyt lśniące miała pióra, zbyt ciemne upierzenie. Wchodzący za młodym Potterem Syriusz aż się zjeżył na widok ptaka i zapytał napastliwie:
– Dlaczego?
– Bo twoi rodzice powinni wiedzieć, gdzie jesteś. Byłam to winna twojej matce.
– A co ze mną? Mnie mogła pani tak po prostu wydać?
– Przestań dramatyzować, Syriuszu. Napisałam do twojej rodziny, żeby mieli pewność, że jesteś bezpieczny, że ma się kto tobą zająć, żeby nie musieli szukać cię po całym Londynie i zamartwiać się o ciebie.
– Nie zamartwiają się, jestem tego pewien. 
– Więc się mylisz. – Mówiąc to, Dorea wyciągnęła w stronę Syriusza pergamin, na którym drżącą dłonią napisano tylko jedno słowo: dziękuję.
Syriusz odwrócił się na pięcie oraz wyszedł na zewnątrz. James podążył za nim, choć znów nie wiedział, co powiedzieć, jak pocieszyć przyjaciela. Miał nadzieję, że sama obecność wystarczy, jak zwykle, kiedy żadne słowa nie mogły nic zmienić. 

poniedziałek, 16 maja 2016

44 Mały lew

W
stawał świt, a Regulus miał wrażenie, że jeszcze nigdy nie był aż tak ponury. Słońce budziło się w krwawej poświacie, rzucając długie cienie. Drzwi pozostawały zamknięte, choć Regulus z nadzieją patrzył w nie jeszcze przez długą chwilę. Matka pierwsza otrząsnęła się z czegoś na kształt transu – pokręciła głową z niedowierzaniem, a następnie skierowała się do kuchni i usiadła ciężko na zdobionym krześle. Ukryła twarz w dłoniach, chowając się przed leżącym na stole listem. Stworek wrócił do kuchni i, jakby nigdy nic!, zajął się przygotowywaniem śniadania, pogwizdując przy tym wesoło. Regulus wszedł do kuchni – nawet nie zauważył, kiedy pokonał drogę na dół.
– Przestań, Stworku – syknął.
Skrzat spojrzał na niego ze zdziwieniem, ale posłusznie wykonał polecenie. Skłonił się nisko, nosem dotykając podłogi i wrócił do przerwanej czynności.
– Mamo? – podjął Regulus. – Co było w tym liście? O czym on mówił? – Nie wiedział dlaczego, ale imię brata nie chciało mu przejść przez gardło.
Walburga wreszcie opuściła drżące dłonie, a Regulus zobaczył łzy na jej policzkach. Nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ostatnio widział ją płaczącą. Tylko słabi zachowują się w ten sposób, silni nie mają tego luksusu – tak zwykła mu mówić. Chwyciła list rozczapierzonymi palcami, zmięła go, a potem odrzuciła w kąt.
– Mamo?
Spróbował podejść, ale wstała z impetem, przewracając krzesło. Wyciągnęła różdżkę, wycelowała w zgnieciony papier i podpaliła. W jej oczach jak żywy zamigotał pomarańczowożółty płomień, pozostawiając po sobie brązowiejące resztki z łatwością rozsypujące się w pył – Regulus wiedział, że nigdy nie zapomni tej przeraźliwej determinacji, jaką ujrzał tego dnia.
– Mamo, co robisz?! – krzyknął, gasząc pożar zaklęciem. – Co było w tym liście?
Spojrzała na niego, choć miał wrażenie, że go nie zobaczyła. Wyszła z kuchni i skierowała się do salonu. W dłoni wciąż trzymała różdżkę, więc Regulus poszedł za mamą.
Coś ty narobił, głupcze?!, pomyślał, złorzecząc na brata.
Tymczasem Walburga podeszła do zdobionego gobelinu, na którym złotymi nićmi wyszyto nazwiska wszystkich, którzy należeli do starożytnego rodu Black. Wpatrzyła się w imię koło jej własnego, a następnie przytknęła do niego rozżarzoną zaklęciem różdżkę i wypaliła. Wuj Alfard zniknął z drzewa, zamiast niego pozostała posępna dziura.
– To wszystko twoja wina – wyszeptała. – Zepsułeś go, bo chciałeś, żeby ktoś z rodziny przypominał ciebie. Zabrałeś mi go, paskudny naznaczeńcze.
– Mamo, powiedz mi wreszcie, co to wszystko znaczy.
– Co to znaczy? – powtórzyła, a potem zaśmiała się. – Przecież wiesz, najdroższy Regulusie.
 Pogładziła jego policzek, a różdżka w jej dłoni wciąż płonęła oślepiającym blaskiem. Na zewnątrz świt przyoblekł się w szarość – niby pożar, który wreszcie zaczął dogasać. W korytarzu skrzypnęły drzwi i rozległ się cichy odgłos kroków. Orion wrócił z pracy.
Walburga znów odwróciła się do gobelinu, a następnie przytknęła różdżkę do imienia swojego starszego syna. Regulus patrzył, jak znikało – powoli, z cichym sykiem palonego materiału. Wtedy nie rozumiał, dlaczego matka posunęła się do tego, wtedy wydawało mu się, że wszystko wciąż można odwrócić, że nic nie zostało jeszcze przypieczętowane. Mylił się.
W drzwiach pojawił się Orion. Zmarszczki na jego twarzy uwydatniły się, sprawiając, że wydawał się starszy, niż w rzeczywistości był. Nie zapytał, co się stało. Podszedł do Walburgi, położył jej dłoń na ramieniu, a kiedy próbowała go odepchnąć, przytulił do siebie. Przylgnęła do niego i delikatnie pogładził jej włosy, a potem powiedział:
– Jest u Potterów. Zajmą się nim.
Uniosła na niego spojrzenie, chciała coś powiedzieć, ale jej przerwał.
– Nie teraz, nie możemy ściągnąć go tu siłą. Musi wrócić z własnej woli.
Wtedy wzrok Oriona powędrował na okaleczony gobelin. Zmarszczył brwi, ale nic nie powiedział. Pogładził plecy żony.
– Nigdy nie wróci, dobrze o tym wiesz.
Regulus wpatrywał się w rodziców ze zdziwieniem. Nie rozumiał, czemu nie mogą po niego iść i przyciągnąć tutaj – przecież wciąż był niepełnoletni. A potem przypomniał sobie, że Syriusz już we wrześniu według prawa stanie się dojrzałym czarodziejem, osiągając magiczny wiek siedemnastu lat. Wtedy znajdzie się poza zasięgiem rodziców i raz na zawsze odetnie się od nich.
Ode mnie. Odetnie się ode mnie, uderzyło go nagle.
Regulus poczuł palące poczucie zdrady. Miał wrażenie, że wszystko było kłamstwem, nagle zrozumiał, dlaczego matka chciała się na czymś wyżyć. Syriusz nie wróci – skoro przez tyle lat rodzina ciążyła mu tak bardzo, nie zmieni zdania od tak. Zbyt przypominał mamę pod tym względem – zbyt uparty, zacietrzewiony we własnych przekonaniach, zbyt stały w dążeniach. Regulus przypomniał sobie wszystkie wakacje, kiedy razem spędzali czas, kiedy jeszcze czuli się dobrze we własnym towarzystwie. Niegdyś wszystko wydawało się prostsze! A nawet wtedy, poprzedniego roku, Regulus wciąż liczył na to, że jego słowa powstrzymają Syriusza przed tym, co zrobił dzisiaj. Przecież powiedział mu jasno: chcę odzyskać brata i zrobię wszystko, żeby tego dokonać. Później okazało się, że Aiken jest wampirem, że Syriusz i ci jego koledzy, którzy nieustannie wplątywali go w kłopoty, zostali ranni. Regulus naprawdę się wtedy wystraszył – wampirów bano się od lat i to dlatego niemal je wytępiono. Pozostały jedynie najstarsze z nich, te uważane za niegroźne – tak przynajmniej twierdziło ministerstwo. Mylili się. Nie pierwszy i nie ostatni raz.
Przypomniał sobie zeszłe lato, kiedy razem wyjechali na Zlot. Wtedy miał wrażenie, że wszystko wróciło do normy. Znów świetnie spędzali czas wśród rówieśników, których pochwalali rodzice, a hiszpański świat magii wydawał się miejscem stworzonym dla nich – z wszystkimi przyjęciami, fascynującymi ludźmi i ciepłymi morzami, jakie rozciągały się aż po horyzont. Grali w quidditcha, przy ognisku słuchali opowieści wuja Alfarda, pływali, rozmawiali… żyli pełnią życia.
Czy to wszystko to tylko ładna bujda?
Teraz miał wrażenie, że cały tamten czas był snem. Snem? A może koszmarem, bo nic z tego nie zdarzyło się naprawdę. Potrząsnął głową, próbując się opędzić od szalonych myśli.
Muszę być silny. Teraz, kiedy… nie, na to za wcześnie.
Orion wypuścił Walburgę z objęć. Na stoliku położył neseser z dokumentami, a obok nich długi płaszcz, z którego kapała woda.
– Wiem, że to nienajlepszy czas, ale musimy porozmawiać – powiedział tata. Użył jednego z tych lodowatych tonów, gdy prowadził rozmowy biznesowe.
– Wolałabym się upewnić…
– Dorea napisała do mnie – stwierdził, wzdychając. – W imię starej przyjaźni, jaka was łączyła. Powiedziała, że zajmie się nim jak własnym synem, ale odradzała próby zabrania go. Podobno uparł się jak troll i za nic nie da sobie czegokolwiek wytłumaczyć.
Walburga pokiwała wolno głową, otarła łzy z policzków i uniosła głowę. Orion spojrzał na młodszego syna, wreszcie poprosił, żeby usiadł na sofie. Regulus był zaskoczony, nigdy nie wprowadzano go w interesy taty, a wydawało mu się, że to o tym chce mówić.
– Wziąłem świstoklika do Hiszpanii, musiałem omówić z Samarą niecierpiące zwłoki kwestie. Po tym, jak ten charłak zasiadł na tronie, nie mają zamiaru mieszać się w wewnętrzne sprawy Anglii. Uważają, że coś takiego sprowokowałoby czarodziejów z innych krajów do wszczęcia jakichś akcji przeciwko nim, a na to nie mogą sobie jeszcze pozwolić. Na razie muszą ugruntować swoją pozycję i zdobyć zaufanie zarówno czarodziejów jak i mugoli.
– Nie poprą Czarnego Pana – stwierdziła Walburga, kiwając głową. – Jest tak, jak myślałeś. Co teraz? Skoro nie zamierzają poprzeć go otwarcie, pokuszą się o nieoficjalne wsparcie?
– Nie. Samara jest przeciwna jakiejkolwiek ingerencji.
– A stary Meadowes? Popiera żonę? Bo rozumiem, że Lascar nie ma zamiaru opowiedzieć się przeciwko Samarze.
– Lascar nie przyjmuje wszystkiego tak bezrefleksyjnie, jak wszyscy uważają. Po prostu w tej kwestii oboje z Samarą są zgodni. Meadowsowie przenieśli się tutaj, ale również nie są przekonani do sprawy Czarnego Pana.
Walburga skinęła głową, a milczący Regulus przysłuchiwał się uważnie rozmowie rodziców.
– Nie chcą go poprzeć ze względu na jego pochodzenie. Sam nie jest czystej krwi, nie ma go w żadnych wpisach, zastanawiają się, czy może jest tylko kimś z przerostem ambicji. To oraz Dumbledore.
– Dyrektor Dumbledore? – wyrwało się Regulusowi.
– Nie kto inny – potwierdził Orion. – Po tym, co wyprawiał Grindelwald, po tym, jak Dumbledore go pokonał, nikt nie stanie chętnie przeciwko niemu. Nikt nie chce powtórki z tego, co się wtedy działo, a w dodatku mają nam za złe, że Dumbledore tak długo nie zrobił nic. Czekał całymi latami, aż wreszcie został niejako zmuszony do podjęcia radykalnych działań. Nawet wśród nas, czystokrwistych, tworzą się obozy. Na razie trwa cisza, ale nie potrwa to długo, obie strony gromadzą sojuszników, a nas nie stać na to, żeby wciąż tylko słowem popierać Czarnego Pana. Chcą od nas dowodu lojalności.
– Jak śmią czegokolwiek żądać? – oburzyła się Walburga.
– Nikt nie powie ci tego głośno, ale zdobyli jakąś broń, jakiś rodzaj przewagi i przez to stali się pewniejsi siebie.
– Kiedy z nimi rozmawiałeś?
– Przed chwilą. Namierzyli mnie tuż po tym, jak wróciłem do Anglii.
– Czego chcą? Pieniędzy? Kontaktów?
– Naszego syna. Uparli się na Syriusza, ale kategorycznie im odmówiłem. W tej chwili nie ma to już znaczenia, uciekł, więc oficjalnie się go wyprzemy. Dorea się nim zaopiekuje. Tak będzie najlepiej.
– Co ty mówisz, tato?! Jak to najlepiej?! On nie wróci sam z siebie, a ty chcesz tak po prostu pozwolić mu odejść. Stracimy go! – Regulus wpatrywał się w ojca z niedowierzaniem, aż wreszcie zapytał: – Mnie też byś zostawił?
Walburga chciała coś powiedzieć, ale Orion położył jej dłoń na ramieniu, uspokajając żonę. Wciąż był zmęczony po wyjeździe, ale w jego oczach błyszczała zimna determinacja. Regulus znał to spojrzenie – wiedział, że tata przekalkulował wszystkie zyski i straty, że podjął decyzję, od której nie ma odwołania. Nie rozumiał jednak, dlaczego właśnie taką, oraz miał mu to za złe.
– Nie bądź śmieszny, Regulusie – stwierdził Orion, jego cichy głos świstał niczym bicz. – Staram się, żeby w czasach, jakie nadejdą, przynajmniej jeden z was stał po zwycięskiej stronie. Kiedy to wszystko już się skończy, pomożecie sobie nawzajem, ale teraz musisz zachowywać się jak na dziedzica rodu Blacków przystało.
Wtedy uderzyły go słowa ojca. Regulusa wychowywano w przekonaniu, że to Syriusz pewnego dnia przejmie rolę taty – to nigdy nie miał być młodszy syn, bo coś takiego oznaczało, że z jakichś powodów starszy nie może pełnić tej funkcji. Regulus nie życzył bratu niczego złego, nie chciał też odpowiedzialności, jaką niosła za sobą pozycja dziedzica.
Jak mogłeś mnie zostawić?!, chciał zawyć, utrzymanie obojętnej miny zdawało się kosztować całą jego energię, ale Blackom nie wolno okazywać słabości.
Sztywno pokiwał głową, pytając:
– Czego ode mnie chcą? Mam zostać jednym z nich? Śmierciożercą?
– Tak – odparł ojciec. – Masz mieć oczy szeroko otwarte. Pamiętaj, kim jesteś i nie zawiedź nas.
– Czy kiedykolwiek to zrobiłem?
– Nigdy – odpowiedziała matka, wstała i uściskała go.
W ciepłych objęciach matki Regulus przypomniał sobie Hogwart i tajemnicze spotkania, na które ciągała ich łączniczka. Nie wolno im było mówić o niej głośno, nie wyjawiła, skąd zawsze umiała powiedzieć, gdzie powinna się pojawić, ale to Ciri przekazywała im informacje. Regulus pytał ją o tę dziwną kobietę z blizną, ale nie chciała nic o niej powiedzieć. Zarzekała się, że lepiej, aby nie wiedział i nigdy nie musiał się dowiedzieć. Na spotkaniach, na które ich zapraszała, spotykali się ze śmierciożercą, który opowiadał im o celach Czarnego Pana, zachęcał do wstąpienia do jego szeregów po ukończeniu Hogwartu, mamił obietnicą życia w prawdziwie wolnym świecie… Ale rozmawiali w ciemnym pomieszczeniu bez okien, wilgoć wdzierała się do środka, mchy porastały zimne, kamienne ściany, a jedynym źródłem światła była magiczna kula jasności zawieszona nad ich głowami. Z mroku wydobywała niewielką kupkę kości i wijący się na dłoni znak – wąż wychodzący z ust czaszki. Nic z tego nie przypominało dumnej organizacji, jaką mieli tworzyć.
– Więc postanowione – powiedział Orion, wstając.
~*~
 Przed południem Regulus wybrał się z zapowiedzianą wizytą do Meadowesów. Tata chciał, żeby dowiedział się możliwie dużo o nastrojach, jakie panowały w ich domu.
Meadowsowie pochodzili z Francji, jednak od zawsze silne więzy łączył ich z angielskimi rodami czystej krwi, a ponadto dwa pokolenia temu Jean-Jacques Meadowes poślubił Samarę de Gongora y Argote, siostrę jednej z najważniejszych hiszpańskich familii. Od lat szeptano, że Lascar nie jest już w stanie sprawować funkcji głowy rodu, a szczególnie krzywo spoglądano na jego żonę oraz przybranego syna półkrwi. Choć Reverte robili wszystko, by uchodzić za następców Lascara, wielu czarodziejów chętniej oglądałoby któregoś z synów Samary w tej roli. Jednak w ostatnim pokoleniu jedynie starszy z Meadowsów miał synów – Saggitariusa oraz Corvusa – młodszy, Taurus, spłodził tylko dwie córki – Doradę oraz Cirianę, a jego żoną była Aurelia Malfoy, młodsza siostra Abraxasa. Sprawę komplikował fakt, że Jean-Jacques zadecydował o przeniesieniu się rodziny do Anglii z nieznanych nikomu pobudek. We Francji pozycja Meadowesów była ugruntowana wieloma pokoleniami, w Anglii musieli zaczynać od nowa powolne budowanie sieci powiązań oraz wpływów. W dodatku wyspy brytyjskie znajdowały się dalej od półwyspu iberyjskiego i Hiszpanii, gdzie wówczas trwała wojna domowa, w którą wplątali się czarodzieje. Sprawa hiszpańskiej sukcesji pozostawała więc otwarta.
Regulus nie miał większej ochoty na spotkanie, kiedy większością jego rozmówczyń miały być kobiety. Saggitarius był od niego starszy ponad dziesięć lat, a Corvi zwykł znikać z Izabelą na całe dnie. Regulus prychnął pod nosem, ponownie przypominając sobie lato w Hiszpanii.
Przynajmniej komuś się udało, pomyślał, gdy otoczyły go szmaragdowe płomienie.
Kiedy znalazł się po drugiej stronie, otrzepał szatę i wyszedł na leżący przed kominkiem popielaty dywan.
– Witaj – powiedziała, ku jego zdumieniu, Ciriana.
Nie spodziewał się, że to ona go przywita. Zwyczaj ten należał do najstarszego męskiego domownika i rzadko zajmowały się tym kobiety. Musiało to oznaczać, że wszyscy mężczyźni gdzieś wyjechali, a to z kolei budziło kolejne pytania. Nim zdążył zapytać, czemu zawdzięcza to powitanie, Ciri podeszła do niego i powiedziała:
– Mam nadzieję, że nie weźmiesz za złe mojej rodzinie, że to ja cię witam.
Ciriana uśmiechała się do niego, ale Regulus zbyt dobrze ją znał – wiedział, że nie jest z nim szczera. Nie tak, jak kiedyś, właściwie miał wrażenie, że taiła coś przed nim już od długiego czasu. Był jednak zbyt dobrze wychowany, by dopytywać, uznał, że powie mu wszystko, gdy nadejdzie odpowiednia pora. Odwzajemnił więc uśmiech.
Poprowadziła go przestronnym korytarzem wyłożonym jasnym kamieniem przez ogromne lśniące bielą schody wprost na piętro. Skręcili kilkakrotnie, mijając po drodze wiele zamkniętych drzwi, a świece zapalały się, gdy tylko znajdowali się w pobliżu i gasły, gdy odchodzili. Wreszcie znaleźli się w przestronnym pokoju gościnnym, gdzie stał fortepian, a na podłodze wylegiwał się szary kot. Przepasany obdartą opaską skrzat właśnie kończył nakrywać na szklanym stoliku i ukłonił się, zauważywszy panią. Ciriana dłonią nakazała skrzatowi odejść.
– Proszę, usiądź – powiedziała, wskazując mu miejsce.
Regulus przysiadł na cudownie miękkim kremowym fotelu. Na stoliku w wazonie stały białe lilie, których intensywny zapach zdawał się wypełniać całe pomieszczenie. Ciriana przysiadła na wprost niego i dopiero teraz dostrzegł, że wydaje mu się nieco blada. Możliwe, że powinien złożyć to na karb jej ciemnej szaty, ale nie był przekonany.
– Corvus oraz Izabela powinni niedługo wrócić – powiedziała, przerywając ciszę.
– Mam nadzieję, że mają się dobrze.
– Jak najbardziej.
– Wtedy w Hiszpanii wszyscy świetnie się bawiliśmy, prawda?
Ciriana uśmiechnęła się, a w jej piwnych oczach zalśniły iskierki zupełnie jak dawniej.
– Tak – przyznała, a po chwili dodała: – Szkoda, że nie możemy wrócić do tego, co było.
– Szkoda. – Myśli o bracie uparcie znów wypłynęły na wierzch, choć zależało mu, żeby pozostały głęboko ukryte. Nikt jeszcze nie wiedział o ucieczce Syriusza, rodzice uznali, że zasługują na dzień spokoju. – Odwiedziliście może ostatnio Hiszpanię?
– Odwiedzaliśmy babcię. Wuj Lascar nie czuje się dobrze ostatnimi laty, więc babcia większość czasu spędza z nim, w Hiszpanii – odparła zręcznie.
Nie chcesz powiedzieć mi niczego, co potwierdzałoby, czemu Gorgona jest tak dobrze poinformowana, choć to przecież oczywiste. To dziwne. Meadowsowie dość jasno opowiadają się po stronie Czarnego Pana – przecież to ty zapoznałaś nas z łączniczką, choć prędzej podejrzewałbym o to Doradę. Chyba że wszystko to tylko słowa i nic więcej nie zamierzacie mu dać.
Usłyszał kroki oraz śmiechy, a wkrótce w drzwiach pojawili się Corvus, Izabela oraz Dorcas. Regulus nie spodziewał się spotkać tutaj starszej siostry Corviego, pamiętał, że dziewczyna podjęła niezwykle wyczerpujący kurs aurorski. Teoretycznie mogła właśnie wypoczywać, ale wyglądało mu to raczej na pilnowanie brata i jego dziewczyny.
– Reg! – ucieszył się Corvi na jego widok. – Świetnie, że już jesteś.
Corvus Meadowes znacznie się zmienił przez ostatnie kilka miesięcy – wyrósł i przerastał teraz Regulusa o głowę, jego ramiona stały się szersze pewnie przez dodatkowe treningi, głos wydawał się głębszy, nieco zachrypnięty, ale modre oczy spoglądały równie przyjaźnie jak zawsze, co Regulus przywitał z ulgą. Corvi podszedł do Regulusa z wyciągniętą dłonią i potrząsnął nią energicznie.
– Czołem, przyjacielu. Nie zabrałeś ze sobą brata?
– Corvi, daj spokój… – wtrąciła Izabela Reverte, spoglądając niespokojnie na Ciri.
– Nie zaszkodziło zapytać – odpowiedział, wzruszywszy ramionami, a po chwili dodał ciszej: – Dalej uważam, że byli całkiem dobraną parą.
Izabela uderzyła go lekko w ramię, ale nie przejął się tym zbytnio. Oboje dosiedli się do stolika Regulusa oraz Ciri. Dorcas pozostała nieco z tyłu, a jej włosy zmieniły kolor na naturalną czerń, zaraz też zbyła ich, tłumacząc, że powinna już iść, choć Regulus był przekonany, że zwyczajnie nie chciała im przeszkadzać.
– Masz może ochotę zobaczyć nasze konie? – zapytał Corvi. – Zapewniam cię, że takich jeszcze nie widziałeś. Ojciec kupił je niedawno, wciąż jeszcze uczymy się jeździć, więc nie zaproponuję ci przejażdżki, ale uważam, że odmówienie byłoby błędem.
– Jasne, czemu nie?
– Więc załatwione. Ciri, chodź, przygotujemy wszystko – Corvi wyciągnął do dziewczyny rękę. – No,  nie daj się prosić, wiem, że je uwielbiasz.
Ciriana wstała i po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się szczerze. Regulus został sam z Izabelą, co sprawiło, że czuł się niezręcznie.
Izabela Reverte zawsze pozostawała w cieniu siostry, uchodząc za nieśmiałą. Wiecznie cicha oraz spokojna raczej unikała kłopotów, które generowała Margarita, jednak zawsze brała stronę siostry. Regulus nie potrafił powiedzieć, co Izabela myślała, ani nawet jaką osobą tak naprawdę była – wydawała się zagadką, którą niebywale ciężko rozwiązać.
– Corvi ci ufa – powiedziała i Regulus dopiero teraz zdał sobie sprawę, że przez cały czas musiała nasłuchiwać oddalających się kroków.
– Jest moim przyjacielem, a przyjaciele sobie ufają.
– Ale nie powiedziałeś mu o twoim bracie.
Regulus poczuł, jak oblewał go zimny pot, nie spodziewał się, że ktokolwiek dowiedział się już o ucieczce Syriusza. Mógł udawać, że nie wie, do czego pije Izabela, ale doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nic w ten sposób nie osiągnie.
– Mimo to wierzę jego słowu, choć nie zamierzam ci ufać – kontynuowała. – Jak rozumiem, twoja rodzina już zadecydowała w jego sprawie. Ojciec oraz wuj również poczynili pewne przygotowania, ale oboje dobrze wiemy, że właściwie nie mamy wyboru.
Regulus pokiwał głową. Naturalnym wyborem dla starych rodów czystej krwi wydawała się strona Czarnego Pana. Mimo to większość wypowiadała się na ten temat z rezerwą. Zbyt byli dumni, by pozwolić komuś wzniecić powstanie za ideały, które wyznawali. Zupełnie co innego, gdyby zrobił to ktoś z nich.
– Z nią jest coś nie tak – powiedział Regulus. – I Corvi to wie, dlatego zostawił nas samych.
– Tak.
– Ile udało wam się dowiedzieć?
– Niewiele. Nie chce nam niczego powiedzieć, ale wydaje nam się, że ma kłopoty.
– I uważacie, że szybciej wygada się mnie niż rodzinie?
– Czasami łatwiej zwierzyć się przyjacielowi. Tak przynajmniej uważa Corvi.
– Przecież jesteś jej przyjaciółką. Ty, Margarita…
Izabela skrzywiła się na wspomnienie o siostrze, co nie uszło uwadze Regulusa.
– Już jesteśmy z powrotem – powiedział Corvi, który właśnie pojawił się w drzwiach. – Chodźcie!
Izabela wstała, więc Regulus nie miał wyboru i podążył za nią.
~*~
 Do domu wrócił późnym wieczorem i od razu powitały go krzyki. Na początku przeszło mu przez myśl, że może Syriusz postanowił wrócić, jednak głos, który odpowiadał mamie, nie mógł należeć do jego brata.
– Stworku, co się dzieje? – zapytał skrzata, który kulił się w kącie, tuląc do siebie uszy.
– Pani zabroniła podsłuchiwać – wyszeptał, zwijając się w kłębek na podłodze.
– Nie będziesz podsłuchiwał, po prostu odpowiesz mi na pytanie. – Położył dłoń na wątłym ramieniu skrzata, a ten spojrzał na niego wielkimi wyłupiastymi oczyma.
– Przyszedł pan Alfard. Pani się zdenerwowała i zaczęła krzyczeć. Zabroniła Stworkowi opuszczać kuchnię, ale Stworek nie może podsłuchiwać…
– Idź do swojego pomieszczenia, już dobrze.
Stworek spojrzał na niego z wdzięcznością i posłusznie odszedł. Tymczasem Regulus zbliżył się do zamkniętych drzwi, uchylając je delikatnie. Teraz bez problemu mógł rozróżnić słowa, które wcześniej zlewały mu się we wrzaskach.
– Po co tu wróciłeś?! Wystarczy, że przez ciebie straciłam jednego syna!
– Ciągle to powtarzasz, ale dalej nie wiem, o co chodzi!
– Nie wiesz?! – wrzasnęła piskliwie Walburga, żyłka wściekle pulsowała na szyi. – Nie wiesz?! Pieprzony sukinsynu, jak śmiesz nie wiedzieć?!
– Przez cały czas na mnie wrzeszczysz! Gdybyś się zamknęła i powiedziała mi wreszcie, o co się tak pieklisz…
– O twój przeklęty list, draniu! Zobaczył go!
– Nie chciałem…
– Mam wrażenie, że to przekleństwo prócz blizny zostawiło ci jeszcze ubytek w mózgu! Nie wiesz już, do czego służy magia?! Takie rzeczy się zaklina!
– Nie martw się, zostało mi już tylko kilka miesięcy. Już niedługo przestaniesz się ze mną użerać. I nie próbuj zwalić wszystkiego na mnie, to był list do ciebie, a ty zostawiałaś go na wierzchu.
Regulus przysłuchiwał się z niedowierzaniem. Nigdy nie rozmawiali o bliźnie wuja, ale zawsze wydawało mu się, że to tylko pamiątka po pojedynku, nie przypuszczał, że to pozostałość po czarnoksięskim zaklęciu.
– Ja… mama wysłała Patronusa, że ojciec miał zapaść. Alfard, proszę… – Wyciągnęła do niego dłoń, chcąc go zatrzymać, ale odtrącił ją.
– Nie. Chcę być sam.
Trzasnęły drzwi i Alfard Black opuścił Grimmauld Place.
Regulus wyszedł, szerzej otworzył drzwi kuchni, podszedł do matki i objął ją. Pozwolił, żeby wtuliła się w niego jak jeszcze rankiem w ojca. Nie płakała – może chciała być silna, a może zwyczajnie nie miała już łez.
Zapadał zmrok, lecz tej nocy chmury przysłoniły gwiazdy.